ناله ها روبه خموشي شد وفرياد نگشت

شدزبنياد خراب اين دل وآبـــــــاد نگشت


ندمـــيدي سحر از نــــاله مرغ ســـــحري

افق از سلطه ظلــــمت دمي آزاد نگشت


هرطرف پرچم ضـــــحاك ستمگر بر پاست

د و ر برخـــاستن كــــــاوه حداد نگشت


بوي بيداد زاوضـــاع جهان مي شـــــنوم

يكدم اين محـــــــكمه بر دايره داد نگشت


حاصلي نيست بجز جهل ازين ظلمت شب

به دعـــا ديو سيه كار پــــريـــــــزاد نگشت


آب وآتش بهــــم آميخت ولــــيكن« شيوا »

آهــــني حـــيف از آن دشنه فولاد نگشت

چه گــــويم با تو زين حال پريشاني كه من دارم
به تنگ آمــــــد دلم از زجــر زنداني كه من دارم

خيال خرمي مي پرورد درسر گلستانم ولي آخر
نبيند خـــــرمي اين آذرســــــــــتاني كه من دارم

به غــير از زهـــــر در جامم نمـــــيريزند روز وشب
امــــان از رسم بي مهــــــري ياراني كه من دارم

جواني بي ثمر طي گشت ودرپيرانه ســــر ماندم
چه سازم باچنين بار از پشــــــيماني كه من دارم

صــــــباگاهي پريشـــــــــــــان ميكند زلف نگارم را
ولي هرگز نه چـــــــون حال پريشاني كه من دارم

به قلب خســــــته ام ديريست ماوا كرده درد وغم
به رنجم روز وشب زين طرفه مهماني كه من دارم

خوكرده گوش من همه شب بانواي جغد
بس ميرسد زكنگره هر شب صداي جغد

جزجغـــد همدمي نـبود در ســـــراي  دل
ديريست اين خـــــرابه بود آشــــناي جغد

حالي نمانده است كه تا شرح غم دهم
شرح غمم شنو به شـــــبانگه زناي جغد

ازخانه امـــيد مــن امـــــروز مـــانده است
ويرانه اي كه گشته نشـيمن سراي جغد

روزم بهناله شب شود وشب به نوحه صبح
آري كـــه همــنوا شده ام با نواي جـغد

بختم ببين كه شوم به چشم خلايقم
«شيوا » ازآن زمان كه شدم آشناي جغد

زده ام به ســــيم آخر قدحي بيار ساقي
كه زپــافتادم از رنـج و غم خـــمار ساقي

چوخزان گرفتگان بين ر خ زرد و آه سردم
توخزان عمــر باقي بنــــما بــــهار ساقي

همه جام ها زخون دل واشك ديده پرشد
نه منم به چنگ درد وغــــم روزگار ساقي

مددي كــــــه از تنم شد رمق بجاي مانده
كرمي كه در هوايت شــده ام غبار ساقي

چه نصيحت است واعظ كه كند زباده منعم
كه به گوش من نگنجددمي اين شعارساقي

ادامه مطلب

 

ازحدگذشت ساقي امشب خماري من

دستي برآر ايدوست يــكدم به ياري من


امشب زراه ياري ســــــاقي عنايتي كن

باساغـــــــــــري دوا كن درد خماري من


آزرده دل چنان از دمســــــــردي زمــانم

هرگز مبـــــاد يارب دشمن به خواري من


عمريست درفراقت شب تاسحر نشستم

جزشمع كو گـــــــواه شب زنده داري من


جزاشك گونه ام را هرگز كسي نــبوسيد

ياري كجاست يـــــارب كــايد به ياري من


ميراث خوار دنيا شاداست گر ،بــه مرگم

شمـــــــع مزار گريد ،در ســــوگواري من


اين آتشي كه از شرم افتاده در وجودم

« شيوا » بود شــرار بي بند و باري من

درهرچـمن كه خـــــاك نــــموديم دانه را

آفت گرفت بــــــــاغ ودرخت وجــــوانه را


شد پــــوك استخــوان من از درد روزگار

برخوان چـــوب خشك ببين مــــوريانه را


زخميست پشت وشانه ام ازجـورروزگار

دارد بـيــــادگار خط تـــازيـــــــانـــــــه را


رنج وغم زمـــــــــانه بگوشم فسانه بود

آورد دريقين من ايـــــنك فســـــــــانه را


مغز هزار نخبه  جوان شــــد خوراك مار

بــــايد كه كشت مار بدوش زمــــانه را


ماراچــــــه غم زتـــــير بلاخيز روزگـــــار

كزتير كج هراس نباشد نشــــــانـــه را


حالي نواي مرغ سحر بوي خون گرفت

تا كي دوباره سركند از نو تــــــرانــةرا


تاريخ ساز پير اسير زمــــانه شـــــــــد

تاپيــــــــشه كرد راه كج خود سرانه را

                                                                                                                                                                                                                              « شيوا » به غير ناله نخيزد زناي كس

ازبس گرفته غم در  و ديـــــوار خانه را

 

چه شدکه این شب غم را سحر نمی آید
زمان سلطه ظلمت بسر نمی آید

به تیره روزی ما کی رسد سیاهی شب
به غیر دود سیه در نظر نمی آید

به خلوت شب ماسرنمیزند یک دوست
صدای پای کسی درگذرنمی آید

کجاست واغدی ایمن که تا بیاساییم
به کوچه سار امان جز خطر نمی آید

به شوق روی توبستیم دل به گیسویت
به غیر ما زکسی این هنر نمی آید

به نقد عمر اگرزرگرفته ای "شیوا"
رضامباش که زان جز ضرر نمی آید

باز باظلمت شب زنجره در پرواز است
برده آرامشم از ضجه چه بدآواز است

میخراشد بن گوش ازدم ناهنجارش
وای ازاین سازمخالف که عجب ناساز است

لب فروبسته هزار از غم وجغدی به نواست
خام طبعی که به اندیشه خود ممتاز است

یارب این عربده ناخوش وناموزون چیست
کو،حیا ،گردردیزی زمانه باز است

صحنه ها گشته کنون پایگه بی هنران
ساز موزون درین صحنه نفیرجاز است

بایداندیشه دیگرکندارباب هنر
تاکه در ظلمت شب ،زنجره درپروازاست